Adaletin Kürsüdeki Yankısı: Recep Tayyip Erdoğan

New York’ta bir kürsü,
Birleşmiş Milletler’in soğuk duvarları arasında,
mazlumlar adına bir ses yükseldi.
Bu ses ne diplomasinin diliydi,
ne de politik hesapların,
ne de gündelik çıkarların cümleleri…
Bu ses, mazlumların gözyaşından,ellerini ve ayaklarını kaybeden çocuklardan,daha dünyayı tanımadan ölümün soğuk yüzüyle tanışan çocuklardan doğdu,
zalimlerin yüzüne çarpan bir vicdan fırtınası oldu.
Zulme rıza zulümdür anlayışının BM’de haykırışıydı bu ses.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan,
o kürsüde yalnızca Türkiye’yi değil,suskun bırakılmış insanlığı konuştu.
Bir avuç siyonistin dünyayı ateşe verme şifrelerini deşifre etti.
Gazze’nin üzerine yağan bombaları,
yıkılan evlerde yankılanan çığlıkları,
enkaz altında kalan çocuk düşlerini anlattı.
Çalınan sadece Gazze’li çocukların değil ,Dünya çocuklarının düşleriydi.

Gazze…
Bir şehrin değil, bir insanlığın yarasıdır artık.
Gazze insan olan herkesin meselesidir.
Orada her ölen çocukla dünya biraz daha eksiliyor,
her susturulan nefesle vicdan biraz daha kararıyor.
Ve işte tam da bu yüzden,
susmak ihanettir,
mazlumun yanında dimdik durmak onurdur.
Dün Bosna’daki katliamı unuttuğumuz için Gazze’de soykırım yaşanıyor.
Gazzeye sesiz kalırsak…
Bu katliamların Ankara’da,Jakartada,Tahran’da,Semerkant’da,Bağdat’da,
İslamabad’da yaşanmayacağını kim garanti edebilir.

Erdoğan’ın sözleri,
taşlaşmış kalpleri sarsan bir tokat,
kararan gökyüzünde umut arayanlara bir fener oldu.
Adaletin diliyle,
merhametin nefesiyle,
insanlığın kalbinden yükselen bir çağrı oldu:

“Bugün susma günü değil,
bugün Gazze’nin yanında durma günü,
bugün insanlığın yüzüne ayna tutma günü.”

Ve tarih,
bu hitabı sadece bir konuşma değil,
mazlumların duasına karışan bir dua ve manifesto,
gelecek kuşaklara bırakılmış bir vicdan mirası olarak yazacak.

Bir gün,
Gazze’nin çocukları özgürce güldüğünde,
o kürsüde söylenen sözler,
bir umut türküsü gibi yankılanacak.

Ve o gün sadece mazlumların Türküsü söylenecek

Kahrolsun Zalimler
Kahrolsun Siyonizm